Yapısal düzenin, hikâye bağlantılarının ve olasılıklarının reddine dayalı önceliği, nesnenin-formun soyut ve basitlik derecesinde yalıtılmış hâline, yalnızlığına işaret etmekten başka bir anlam bırakmaz ortada. Tekrara dayalı düzenin yarattığı ritmik görsel etkiye-estetik; modüler biçim-desen örüntülerine kavuşarak kendine ilişkin bir durum arama çabasının karşılığı gibidir. Merkezsiz ve eşzamanlı kütle, nesne ve imge tekrarı, sıralı düzen estetiği ızgara veya modüler form ile yüzeyin inşası minimalist tavır ve düşünceye rasyonel bir mantık ya da gerekçe oluşturmak için önemsenmektedir

Minimalist sanatçılar üç boyutlu denemelerle resmi ilişkilendirir. Sanatsal ifadeyi aşkın bir düzenlemeye taşıyan bu biçimlendirme, bütüncül bir kavrayışın bir mekân, derinlik, denge ve düzenleme şekli olarak aşırı modern bir niteliğe kavuşur. Bu hâliyle geometrik soyut anlayıştan farklı bir alana çekerek, ilişkisel durum ve denge arayışıyla yalın bir biçimsellikle yüzleşmeyi ve tekrarı, yöntemsel durum ve ilişkiselliği savunur. 

Örnekse Donald Judd, 1960’lı yılların ilk yarısında, duvara bağlı kutu sıraları gibi birbirine benzer formları belirli aralıklarla, tekrara dayalı bir yerleştirme ve düzen oluşturma hareketi içerisindedir. (Bkz. Stacks) Bu eylem, anlam olasılıklarını devre dışı bırakma çabası olarak da değer kazanır. Dan Flavin de benzer bir şekilde ışık tüplerini yine duvarla ilişkili bırakarak, basit form düzeniyle anlama direnen yaklaşımını sürdürür. Burada tekrarlanan formun, nesne olarak taşıdığı işlev ve anlamın kullanım değeri ıskalanırken, istif düzeni ve biçim disiplinine bağlılık, minimal estetikle baş başa kalır. Dolayısıyla tekrar edilen veya takdim edilen nesnenin dolayımsız bir boyutta soyut, tekil ve mesafeli yalnızlığı ile bir yapısal söylemsel tercih olarak kavramsallaştırma eğilimine girdikleri açıktır.

Donald Judd’un resimsel dilinin ve imge stratejisinin gelişimi esasında, resmin geç modern bir dönüşümle nesne boyutuna kavuşmasıyla ilgilidir. 1960’lı yılların ilk yarısında bu tespiti, düz yüzeyin, hareket ve imgenin şekillendirilmiş metal yüzeye ve kıvrımlara ulaştığı yalınlaşma ve nesnel süreci ile açıklanması mümkündür. Resim burada, Donald Judd’un deyimi ile belirlenmiş nesneye ya da heykele dönüşmektedir. Bu eleştirel bir soyutlama, araştırma ve estetik bir oyun olarak da tanımlanabilir aslında. Judd’un sıralı kutulardan oluşan duvar heykeli; düzen, disiplin ve denge koşullarına uygun bir yapılanma içinde, boşlukla girilen boyutlandırma ile heykeli tamamlayan bir girişimdir. Dolayısıyla burada aralıklı nesne düzenini çevreleyen, boşluğun kültürel bir alan etkisi yapıp yapmadığı, heykele psikolojik bir boyut katıp katmadığı konusu tartışmalıdır. Çünkü, heykeli oluşturan unsurların iç mekân dolayımı, malzeme nötrlüğü, ötelenmiş, tıpkı Morris’in de duyumsadığı gibi, tekrara ve ritme sadık kalan bir görselliklikle yetinilmiş gibidir.