yeni bir minimal estetik kategoriyi niteleyen avangard bir kavram olarak SpecIfIc Objects, Judd’un minimalizminin geç-modern bir dolayımda nesnelere olan dönüşünü açıklar. Bu, nesnelerin yaratımı ve düzeniyle alâkalı yeni bir durumu sorunsallaştırır. Saf sanat idealinin, daha belirgin bir nesnenin gerçekliğine dönüştüğü bir minimalist evreye; sanatın biçimci özelliğinin hem ulaştığı bir zirveye, hem de parçalandığı tarihsel bir dönüm noktasına karşılık gelmektedir.

Specific Objects, sanat tarihinin en etkili manifestolarından biridir. Batı sanatının resim ve heykel olarak tasnif edilen iki temel kategorisinin artık tükenmekte olduğunu öne süren Donald Judd 1965 yılında yayınladığı bu metinle, her iki kategorinin sınırlarını aşan yapıtlara specific objects adını verir. Bu şekilde tanımlanan nesneler, ne resimdir ne heykeldir. Kendilerinden başka hiçbir şeyi temsil etmezler, kendilerine özgü yeni bir kategoride var olurlar. Ağırlıklı olarak endüstriyel malzemelerden oluşur, üç boyutludur, duvarda ya da zeminde durabilir ama kaidesizdir. Kategorilerin arasındaki bu belirsiz alan, Judd’a göre tam da en verimli alandır.

Makalenin düşünsel odağında ise yanılsama karşıtlığı yer alır. Judd burada gerçek mekânı savunur. Fiziksel olarak var olan bir nesnenin mekânla kurduğu ilişkiyi güçlü ve sahici bulur. Judd bunu kendi pratiğinde somutlaştırır. Kullandığı galvanizli çelik ve pleksiglas kutular hiçbir yanılsama yaratmaz. Nesne orada durur; sadece ışığı yansıtır; çevresindeki mekânı etkiler. 

Judd’ın makalesinde ayrıca, sanatçının eli ve izi üzerinden yüzeyin dokunsal belleğini, yapıtın özgünlüğünü ve sanatçının bireyselliğini tartışır. Bunları gereksiz ve hatta zararlı bulur. Tasarladığı specific objects ise fabrika üretimidir. Hazır malzeme tercihi, yapıtın sanatçının duygu durumunu değil kendi fiziksel varlığını ön plana çıkarmasını sağlar. Nesne, sanatçının ifadesine değil, kendisine aittir. Bu saptama, dönemin sanat anlayışına yönelik doğrudan bir meydan okumadır. Kendi bedenini ve duygularını tuvale aktaran dışavurumcu jestler yapan sanatçı, artık yerini fabrika siparişi veren ve malzeme özelliklerini hesaplayan bir tasarımcıya bırakmaktadır.

Judd bu önemli metninde non-relational composition kavramını da ele alır. Yapıt bir bütün olarak kavranmalıdır; parçalar arasındaki ilişkiler değil bütünün kendisi önemlidir. Bunu sağlamanın yolu tekrar ve eşdeğerliliktir: özdeş birimler eşit aralıklarla dizildiğinde hiçbiri diğerinden önce ya da daha önemli gelmez. Göz hiyerarşi arayışından vazgeçer ve bütünü, birimi değil sistemi görür. Bu ilke Judd’ın pratiğine de doğrudan yansır. Stack serisinde duvara monte edilmiş özdeş metal kutular eşit aralıklarla dizilir. Hangisinin üstte hangisinin altta olduğu önemli değildir; kutu sayısı da belirleyici değildir. Bütün, her koşulda bütündür.