Sol LeWItt’In kavramsal alanına eklenen ve oraya özdeş kılınan geometrik biçimsel yapıların başkalaşımının yarattığı ya da etkileşimli alan-boşluk deneyimleri, izleyeni performatik bir deneyime davet etmektedir. Ve basit bir geometrik düzen fikrinden hareketle oluşturan bu ayrıcalıklı yansıtma düzlemleri de ardışık formlar vasıtasıyla düşünsel bir gücü, minimal bir edebî söyleme dönüştürmektedir. Sol LeWItt’In aktarımı da zaten, tümüyle biçimsel değildir. Şeylerin imgesel bağlantılarını özenle kuran bu düzenleme fikri, sanat eserine yönelik mevcut bilginin indirgeyici bir bakışla yeniden dışavurumudur aynı zamanda.

geometrik sistemlerin kesintisiz rasyonelliği 

Gerçekten de Sol LeWitt; modernist bağlamda geometrik yapı ve yüzeyleri, rastgelelik esasıyla ve/fakat saplantılı bir şekilde, titiz birleşimlerle, resmin toplumsal ve tarihsel algısındaki farklılıkları vurgulayarak yan yana getirmektedir. Ancak büyük oranda modüler birimlerin tekrarına bağlı olarak gelişen geometrik ve soyut ama aynı ölçüde hassas bu biçimlemenin kendi içinde bir düzen tartışması yaşadığı kesin gibidir. Birimler ve formlar, hatta yüzeyler arasında kurulan ilişkisel durum ile özgürlüğü denetleyen biçimci bir irade burada bu modernist yorumu ve deneysel niteliğini belirlemektedir. 

LeWitt’in kısa sürede duvar yüzeylerine taşıdığı bu görsel biçim, durum ya da eylem, aslında birim ve tekrar esaslı desen-örüntü düzenini yeniden üretmekle eşanlamlıdır. Kimi kez oluşturulan ızgara benzeri düzenleme disiplini de yine, tesadüfle tezyin edilen neredeyse doğaçlama bir süreçle birleşerek etkili olmaktadır. Özetle, farklı mecralarda yapıt üreten ve sanatı en temel şekil ve renklere indirgeyerek çizimler ve strüktürler oluşturan LeWitt, kare ve küp formlarını kullanarak, sanatı yeniden yaratmaya çalışmıştır. Aynı kuşaktan pek çok sanatçı, 1960’lı yılların başında çelik gibi endüstriyel yapı malzemelerine yönelirken, o gerçek heykel, fotoğraf ya da çizimlere dönüşebilir türden sıralı düzen varyasyonları, durağanlık ve kural dışılık gibi sistemler ve kavramlar üzerine yoğunlaşmıştır. Özellikle işlerini, geometrik sistemlerin kesintisiz rasyonelliği boyunca tekrarlayan desenler ile rastlantısallık esasına dayalı bir kavramsal özle geçicilik fikrine sadık kalarak üretmiştir. 

Sol LeWitt’in yaklaşımında belirginleşen fikir, mekândaki koordinatları belirleyen ve onu temel bileşenlerine ayırarak daha analitik bir şekilde yeniden düzenleyen irade gücüyle ilişkilidir. Burada sergilenen geometrik titizlik, mekânı az sayıda dik çizgiyle yeniden şekillendiren ya da canlı renklerin kullanımıyla ustaca birleştiren duvar çizimlerinde de fazlasıyla mevcuttur.