görsel-kavramsal bir devinim paradoksu yaratmak 

Sol LeWitt’in yoğun tekrarla biçim ve ritim bulan geometrik çizgisel düzenlemeleri, sürekli fark yaratan, kurgusal bir üst yapının diğer çizgilerle olan akış bağlantılarını araştıran algıya dayalı ilişkisel bir kavramsal haritayı andırır. O yüzden, farklı yönlerdeki çizgileri bir yüzeyde buluşturarak, devasa bir akışta öne çıkan çizgi-kütle hareketliliğini tekrar ederek hızlandıran ve ayırt edilemez minör farklar yaratan bir imgeleme dayandırmaktadır.    

LeWitt’te belirleyici olan geometrik biçimlendirmeye dair minimal nedensellik, boşlukta hareket yaratıcı çizgiler arasında sürekli devinen bir karalama rotasyonunu gerekli kılmaktadır. Belki de burada, sosyolojik ve psikolojik gerekçelerle bütünlenen bir tutarlılık düzleminin algı oyunlarına dayalı çizgisel örüntünün seyrine dair kontrollü işleyişiyle, belleğe dair etkileşim alanlarında görsel-kavramsal bir devinim paradoksu yaratmaktır aslolan.  

Sol LeWitt’in genelde değişken ve seçilmiş geometrik formlar ve çizgilerden oluşan pratiği; hiç kuşku yok ki, esaslı bir yayılım-tanzim ve başka bir soyut kavrayış modeli önermektedir. Tekrar eden bir tanzim ustalığı, çeşitlenen çizgiler eşliğinde -minimal üslûba uygun- ya da homojen yapıyı koruyan içsel değişkenleri, kavramsallaşan bir dilin gösterenleri haline getirirler. Dolayısıyla farklı yönlerde gelişen fakat aynı işlevselliği barındıran ve anlambilimin dışında gelişen bir süreklilik mecrası oluşturan LeWitt’in bu düşünsel biçimlendirmeleri, sessizlik içindeki tonal kozmik yapıları andırır. İçselleşen bir pragmatik yapıyı, kavramsal bir öngörüyle buluşturan ve sürekli çeşitlendiren, sonsuz bir tekrar-inşa ile algısal farklılığı öngören görselliğin izdüşümleri gibidir. Nitekim, LeWitt’in gerek çizgisel performansa dayalı gerek geometrik biçimler üzerindeki optik ve basitleştirilmiş minimal dilini, durağan hız aralıklarına yaslanan yanılsamacı bir potansiyelin eşliğinde dilsel eylemler halinde kesintisiz devam eden işlevsel bir uzam olarak tanımlamak mümkündür. 

bir soyut kavrayış modeli önerisi 

Son kertede, Sol LeWitt’in kavramsal alanına eklenen ve oraya özdeş kılınan geometrik biçimsel yapıların başkalaşımının yarattığı ya da etkileşimli alan-boşluk deneyimleri, izleyeni performatik bir deneyime davet etmektedir. Ve basit bir geometrik düzen fikrinden hareketle oluşturan bu ayrıcalıklı yansıtma düzlemleri de ardışık formlar vasıtasıyla düşünsel bir gücü, minimal bir edebî söyleme dönüştürmektedir. Sol LeWitt’in aktarımı da zaten, tümüyle biçimsel değildir. Şeylerin imgesel bağlantılarını özenle kuran bu düzenleme fikri, sanat eserine yönelik mevcut bilginin indirgeyici bir bakışla yeniden dışavurumudur aynı zamanda.