FLAVIN’İN SANATI, HER ŞEYDEN ÖNCE, AYDINLANMA OLANAKLARININ BİR PARODİSİDİR; BU SANAT, İŞLEVSEL, İLİŞKİLENDİRİCİ, AŞKIN VE İKONİK BİR BÜYÜYÜ TAMAMLAYAN İŞLEMLERDEN VE EYLEMLERDEN OLUŞUR. ANCAK, ÇEŞİTLİ AYDINLATMA DÜZENLEMELERİ SERİSİNDE ORTAYA ÇIKAN MİSTİSİZM İLE İLGİLİ İTİRAZLARINI DİLE GETİRMEK ZORUNDA KALIR. IŞIĞIN OLAĞANÜSTÜ ETKİLERİNİN DOĞRUDAN ORTAYA ÇIKTIĞINI, ANCAK EKSTATİK BOYUTLARININ MEKANİKSEL BAĞLANTILAR ARACILIĞIYLA İRONİK BİR KAYIT ULAŞTIĞINI BELİRTİR. IŞIĞIN MADDİ OLMAMASININ, OBJEKTİF KARŞITLIK VE GERİLİMİ ÖN PLANA ÇIKARIRKEN, KAÇINILMAZ OLARAK GÖLGEYLE BAĞLANTILI DERİNLİK İLLÜZYONUNA VE OPTİK DEĞİŞİKLİKLERİN YARATTIĞI ETKİLEYİCİ GÖRSEL ETKİLERE YOL AÇTIĞINI BELİRTMEKTEDİR. HAL FOSTER, TAM DA BU NEDENLE, FLAVIN'İN MINIMALİZM ÇERÇEVESİNDE İLLÜZYON ALANINI GENİŞLETTİĞİNİ SAVUNUYOR.

dan flavin: ışığı boyutlandıran mekânsal bir deneyim 

Dan Flavin, radikal ve yenilikçi ışık heykelleriyle minimal sanatın öncülerinden biridir. 1960’lardan yaşamının son yıllarına dek floresan ışık tüpleriyle deneysel işler yapan verimli bir üretim sürecinin içinde olmuştur. Endüstriyel bir malzeme olan bu lamba ışığının optik yoğunluğu ile mistik bir atmosfer oluşturan, mevcut mekân algısını değiştiren avangard bir yaklaşıma sahiptir. Mekânsal deneyimin bu şekilde yeniden yapılandırılması hiç kuşkusuz ki önemi bir dil ve anlatım yeniliğidir. 

mekânı yanılsama olarak biçimlendirmek 

Dan Flavin’in sanat pratiğinde tüm zamanlar itibariyle, imge ve nesne olarak merkezde tutulan floresan lamba, nesne ile aşkınlaşan etkisi arasındaki gerilimi hep canlı tutar. Yani burada, floresan ışığı; estetik ile faydacı ya da sanal ile gerçek arasındaki bir eşikte durmaktadır. (1) Burada oluşan gerilimle birlikte; gerçek ile yanılsama arasında yaşanan optik derinlik ve gerçeklik etkisi ile ikonik ile fetiş hale gelen düzenin yol açtığı karmaşa, çekici bir hareket alanı da yaratmaktadır. İkonlaşan düzen içinde lambaları kullanma şekli, modern ve fetiş nesne olarak takdimi, adeta büyülü bir varlık gösterisi için burada devrededir. Aynı zamanda tarihsel bir bağlantıları da olanaklı kılan bir geçiş ve güncelleme deneyimidir. 

Flavin’in sanatı, bir ışıklandırma olasılıkları parodisidir her şeyden önce; kullanışlı, çağrışımsal, aşkın ve ikonsal büyüyü tamamlayan işlemler ya da eylemlerden oluşur. Muhtelif ışıklı düzenleme serilerinde ortaya çıkan mistisizm hakkında ise itirazlarını dile getirmek durumunda kalır. Işığın olağan dışı etkilerinin dolaysız bir şekilde ortaya çıktığını, esritici etkilerinin ise mekânsal bağlantılar üzerinden ironik bir boyuta ulaştığını belirtir. Işık gayri maddeselliği, nesnel karşıtlığa ve gerilime öncelik verirken, gölgeye bağlı derinlik yanılsaması ile optik değişimlerin yarattığı cazip görsel efektlerin kaçınılmaz bir şekilde ortaya çıktığını ifade eder. Zaten Hal Foster; bu esneklik nedeniyle Flavin’in Minimalizmin yanılsama alanını genişlettiği düşüncesindedir. Yanılsama karşıtlığı hem bertaraf edilmiştir hem de optik etkilerle yüklü yeni imge ya da özgül nesne dolayımında, mekânı yeniden ve doğrudan belirlemiştir. Ters çevrilmiş bir yanılsamadır bu. Dolayısıyla Flavin’in Minimalizmi, yanılsamadan mekâna geçmemiş, aksine mekânın yanılsama olarak biçimlendirilmesini sağlamış ya da başlatmıştır. (2)