Minimalist heykelde Robert MorrIs, Carl Andre ve Donald Judd, nesneyi idealize edilmiş bir düzen, uyum ve gerginlik ilkesi uyarınca kullanır. Bu durum, düzenlemenin anlamı, basitliği ve doğrudanlığı ile alâkalıdır. Formların benzerliği ve çokluğudur burada öncelikli olan. Tekrarla elde edilen ve görselliği doğrudan belirleyen bu durum, Donald Judd ve Robert MorrIs’te deneyim içinde kalan ve yaşanan, iç varlıkla yetinilen formların bu deneyim alanında kurdukları ilişkiyle açıklanabilen bir şeydir yalnızca...

Bir tasarım olgusu hâlinde kavramsallaşan minimalist yapıtlar; nesne ile formu, en soyut ve indirgenmiş hâliyle mekânsal bir duyum içerisinde değerlendirir. Örnekse, Carl Andre’de malzeme ya da nesnenin, bir mekân, zaman ve algı dolayımında somutlanarak heykele dönüştüğü görülebilir. Bütüncül algıyı harekete geçiren bu tür minimalist heykeller Sol LeWitt ve Dan Flavin ile kütlesel olmayan bir resim veya heykele dönüşerek, mekânsal dinamizm yaratan bir estetik durumu hedefler. Richard Serra ise bu bağlamda biçimsel sadeliği, görünür ve etkili kılarak iyice heykele ve mekâna yaklaşır. O yüzden, mekânı dokumak ya da mekânı yontmak şeklinde tabir edilen yaklaşımları, biçimci bir sanat pratiğinin özünü oluşturan bir arınma ve dış etkilerden uzaklaşma çabası olarak görmek mümkündür.

uzam ve anlam: minimalist heykel

Erken dönem Minimalist yapıt örnekleri, kısa zamanda stratejik bağlantıları nedeniyle adeta başlangıçtaki saf niteliğini yitirmiş gibidir. Sıklıkla belirtildiği üzere, bir tarz ya da üslûp sorunsalı çerçevesinde biçim disiplinini yaratmış bulunan bu anlayış, adeta eksik bıraktığı ve tepki gösterdiği kimi hususları, benimseme arayışına girerek sanatçı temsillerinde belirgin olan ortak duyarlılığı terk etmiş, bireysel dilin gelişimine odaklanmıştır gibidir. Hal Foster’a göre Minimalizm, Geç Modernizmin seçkin yüksek sanatına, diğer taraftan kapitalizmin gösteri kültürüne karşıdır ve daha sonra bu süreçler tarafından bastırılmıştır. 

Dikkat edilirse görülecektir: Minimalist heykelde Robert Morris, Carl Andre ve Donald Judd, nesneyi idealize edilmiş bir düzen, uyum ve gerginlik ilkesi uyarınca kullanır. Bu durum, düzenlemenin anlamı, basitliği ve doğrudanlığı ile alâkalıdır. Formların benzerliği ve çokluğudur burada öncelikli olan. Tekrarla elde edilen ve görselliği doğrudan belirleyen bu durum, Donald Judd ve Robert Morris’te deneyim içinde kalan ve yaşanan, içkin formlarla sağlanan bu deneyim alanında kurdukları ilişkiyle açıklanabilen bir şeydir yalnızca… Salt bu bakımdan Judd’un ve Morris’in heykelsi düzenlemeleri, formların kütlesel varlığına hapsolan anlamın psikolojik mahremiyetini, asgari bir bütünlük ve anlam olasılığı ya da yoğunluğunu içermektedir. Üstelik, bu derece duygusuz ve steril bir ortamda. (2)