Wall DrawIngs; hiç şüphesiz, mekâna özgü eser kavramını alt üst ederek sınırları zorlamanın ve mekânı, duvarları kazıyan ve kaplayan karalamaların parçalayıcı sürekliliğiyle bağımlı bir değişkene dönüştürmenin etkili bir yoludur. Çünkü burada, açık küp, piramit veya kırık kemer gibi modüler geometrik çizimlerle (yapılarla) daha fazla görsel ve mekânsal süreklilik yaratıldığı ortadadır. Oluşan optik illüzyon ise, sadeliğiyle inanılmaz derecede şaşırtıcıdır.

sistematik mantığının mekânsal istilâya dönüştüğü alanlar

Sol LeWitt’in 1960’lı yıllarda sanatsal araştırması için temel modüler birim hâline gelen ve basit (veya minimalist) gramer olarak adlandırdığı kendi benzersiz çalışma biçimi, aslında kariyeri boyunca değişmeden devam eder. Bu süreçte özellikle duvar çizimlerini, geometrik formlar ve ilerlemeler biçimindeki gramatik yapılar olarak tanımlar. Aynı dönemde belirlenmiş çizgi oluşturma yöntemlerini ve genellikle endüstriyel malzemeleri kullanarak büyük ölçekli çizimleri doğrudan duvara yapmaya başlayarak önemli bir atılım gerçekleştirir. 

Wall Drawings serisi, açıkça sanatçının sistemik mantığının mekânsal bir istilaya dönüştüğü bir aşamaya tekabül eder. Bu çizimler, geleneksel resim sanatının son sığınağı olan duvarı ve yüzeyi tamamen farklı bir şekilde kavrar. Duvarı bir taşıyıcı olmaktan çıkarır, resim burada duvarın ta kendisidir. Binlerce ince çizgi, ızgara veya geometrik form duvarın üzerine yayıldığında, duvar artık katı bir mimari unsur değil, optik bir titreşim alanı hâline gelir. Çerçevesiz bu işler, mimari sınırlarla karşılaşana kadar yayılır. ve bulundukları mekânla olağanüstü bir şekilde bütünleşir. 

Benzer şekilde üç boyutlu eserlerinde de titizlikle uygulanan bu kaotik düzen felsefesi, güçlü bir mimari içerimin sürekliliğini gösterir. O yüzden, farklı tür ve tekniklerle gerçekleşen ızgara ya da geometrik ve soyut yatay dizilim, kararlı mimari çözümleri çağrıştırır. Ve belki de, derinlikten kaçınma eğilimi, onu doğrudan duvarlara çizim yapmasına ve duvar çizimlerini geliştirmesine neden olur. Öte yandan bu eğilim, sınırlar koymadan mimariyle de çatışmalı tasarımsal, saf ve anlık bir özsellik elde eder. 

Bu kapsamda örnekse, iki boyutlu bir düzlemde renklerin yanılsama etkilerini keşfetmek için basit kare formunu kullanır. Farklı renklerin etkileşimini incelemek için kareyi bir başka karenin içine yerleştirir. Nihayetinde, ileri veya geri hareket edildiğinde şekli değişen optik etkilere sahip olur. Böylece mekân ve zaman boyutlarını birleştireren düzenlemeler; hem sıradan, hem de yoğun bir deneyimin ürünü olarak minimal sanatın özüyle bağlantı kurar.