Donald Judd; hiç kuşkusuz ki, birbirinin aynısı olan birimleri aralıklı olarak dizerek, duvara dayandırarak, bir bütünsel ve görsel algı deneyimini önermektedir. Bu parçalı yapılandırma, yeni düzlem hareketliliği yaratarak dolayımsız bir mekânsal düzeneğe dönüşmektedir. Yatay ya da dikey dizilim içinde gelişen spesifik çözümlere dayalı bu varsayımsal konumlandırma, farklı ve deneysel bir olgu halinde karşımızdadır.

Donald Judd, endüstriyel malzemelerle radikal bir kavramsal tavrı birleştiren heykeller üretir. 1960’lı yılların ilk yarısında, eserlerine kişisel olmayan, fabrika yapımı bir estetik kazandıran teknik ve yöntemleri kullanır. Duvara dikine (yığın-stacks) ya da yatay (ilerleme-progressions) bir şekilde simetrik olarak asılan veya yere yerleştirilen kutulardan oluşan ve düzenli bir şekilde tekrarlanan geometrik birimlere dayalı bir sanat dilini özenle geliştirir. Görünürde hissedilen içerik eksikliğine yönelik eleştirilere ise; öncelikli kaygısının kendi fiziksel varlıklarının ötesinde hiçbir şeye işaret etmeyen ve genişletilmiş bir imge alanının parçası olarak kendi başlarına duran basit nesneler yaratmak olduğunu belirterek yanıt vermiştir.  

dizilim ve tekrarla oluşan derinlik etkisi 

Söz konusu düzenlemelerde, doğrusal bir şekilde kullanılan yatay ve dikey açık kutu formları, Judd için mükemmel yapılardır. Bunlar aynı zamanda, tüm heykelsi düzenlemelerinde mekânı en basit ve en doğrudan kesen iki istif biçimidir. Ayrıca Judd’ın burada kullandığı her nesnenin aynı boyut ve şekle sahip olması, ritim ve tekrarla elde edilen görsel bütünlük için önemlidir. Aralarında herhangi bir hiyerarşik ilişkiye izin verilmeyen bu dizilimde, mantıksal görünen ama daha çok tekrarlama ve seri ilerlemeye işaret eden bir düşünce belirleyicidir. (1) Kompozisyon anlayışı da bu kapsamda, yatay ilerlemeyle ve yan yana birim tekrarlarıyla elde edilen bir süreklilik içindedir. Düzenli ve endüstriyel görüntüsüyle daha keskin, net, derinlikli ve/fakat aynı zamanda tekinsiz görünen bir maddesellik içindedir. (2) Judd, aslında birbirinin aynısı olan kutularla, dış etkenlerle ve bağlantılarla manipüle edilmemiş bir analolojiyi önermekte gibidir. Rosalind Krauss’un aktarımıyla, anlamını yanılsamaya dayandıran bir sanatı reddeden Judd’ın düzenlemeleri ışık-gölge ve derinlik gibi optik etkilerin neden olduğu yanılsamalardan belli ölçüde etkilenmektedir. (3)

Yatay ve dikey konumda istiflenmiş biçimlerin oluşturduğu sıralı tekrarın ve ışıkla temasın neden olduğu gölgeli derinlikler, doğal olarak bu çalışmaları bütünleyen dinamiklerden yalnızca biridir. (4) Judd burada, genel okuma girişimlerinin aksine oluşan üç boyutluluğun gerçek mekân olduğu, bizi yanılsama sorunundan kurtardığını düşünmektedir. Minimalist nesnelerin her türlü yanılsamaya ve sanal mekâna karşı olduğunu, minimalizmin ileri aşamalarında resimsel yanılsama meselesine karşı geliştirilen tavırdan uzakta olduğunu belirtir. Ancak Judd’ın yerleştirmelerinin, yapısal nitelikleri açısından zaten perspektife bağlı algı değişimleriyle ilgi çekici bir halde olduğu da ortadadır. Üstelik formun-nesnenin hiyerarşik olmayan dizilimi, bu tür (resimsel) etkileri pekiştirmektedir. Judd, aslında ve ilginç bir şekilde yanılsamayı, (Foster’ın da vurguladığı üzere) teknik ve görsel olarak kullanarak kendini korumaktadır. (5)