Venedik Bienali, 61. Uluslararası Sanat Sergisi, 9 Mayıs 2026 tarihinde açıldı. (1) * 22 Kasım 2026 tarihine dek Giardini, Arsenale ve Venedik’in çeşitli yerlerinde düzenlenecek etkinlik, küratör Koyo Kouoh’un 2025 yılındaki vefatı nedeniyle onun fikirleri doğrultusunda yardımcıları tarafından gerçekleştirildi. (2) 61. Uluslararası Sanat Sergisine Kouoh tarafından uygulamalar arasındaki olabilecek uyumsuzluklara rağmen, yankılar ve yakınlıklar gözetilerek seçilen, birçok coğrafya ve bölgeden gelen 110 sanatçı ve kolektif davet edildi. Kouoh onların yaratıcılıklarının, malzeme deneylerinin genişliğinin ve vizyoner fikirlerinin, aynı anda diğer sanatçılar ve hareketlerle nasıl bağlantılar kurduğu araştırmasıyla; ortak bir ruhla, mümkün hâle gelen bir ilişkisel coğrafya hayali üzerinde çalıştı. 

kuramsal çerçeve: in minor keys

Kasım 2024’te sanat direktörü olarak atanan Koyo Kouoh, küratöryel projeyi geliştirerek teorik çerçeveyi belirledi, sanatçıları ve eserleri seçti, kataloğun yazarlarını atadı, serginin grafik kimliğini ve sergi alanlarının mimarisini belirledi. Kouoh’un küratörlük metninde belirtildiği üzere, 61. Uluslararası Sanat Sergisi için seçtiği başlık In Minor Keys olarak belirlenmişti. Sergiyi yapılandırmak için motifler ve üzerine kurulacak temeller belirlenerek büyü, tohumlama, ortaklaşma ve kolektiviteleri davet eden üretken uygulamalar taşıyıcı organik kavram ve sorunlar olarak öne çıkarıldı. (3) Bu süreçte, küratöryel ekibin çabasıyla sergi’nin kolektif inşasını zenginleştirdiği yoğun, çok katmanlı ve derinlemesine paylaşılan bir süreçte biçimlendi.

Kouoh’un Bienal yönetimine hazırlayıp gönderdiği In Minor Keys adlı yayının sayfaları, küratörlük pratiğine dair çarpıcı bir bakış açısı sunuyor ve kendi sergi anlayışının kristal berraklığında bir fikri ortaya koyuyor. Kouoh bu kavramı, tohum ekme fikriyle bize sunuyor. Bu, ruhla, kutsallıkla dolu bir sergi; insanı, varlığı, her şeyin kalbine geri koyuyor, tüm dünyevi unsurlara saygı duyarak orantı duygusunu yeniden kazanarak ve bir kez daha gökyüzüne bakarak dünyada var olmanın anlamını yeniden keşfediyor. Küçük şeylerin, aynı zamanda her şeyin ölçütü olacak derecede büyük şeyler olabileceğini görmemizi istiyor.  Bizi toprağa, bedenlerimize ve duyularımıza geri döndüren bir birer anahtar sunuyor aynı zamanda. 

Kouoh, sergiyi yönlendiren çeşitli kavramları, ruh ve zihin üzerinde derinden etkili olan bir sanat birikiminden süzülüp gelen motifleri önceden belirledi. Bunlar arasında, sözgelimi retrospektif bir dürtüyü aşan Shrines / Tapınaklar; törensel toplantılar; sanatın neler yapabileceğine dair şüpheciliğe karşı büyülenme; sanatçıların evrenlerinin anahtarları veya küçük adaları olan vahalar tarafından açılan ruhsal ve fiziksel dinlenmeyi simgelemektedir. Kouoh’un sanatçı merkezli kurum inşasına veya Schools / Okullar’a olan bağlılığı ise bu dizilimde ayrıca yer almaktadır; burada mevcut enerji ve kaynak sosyal bir amaca yönlendirilir. Dolayısıyla Okullar, yerel bağlamlara kök salmış ancak uluslararası düzeyde faaliyet gösteren ekosistemler olarak karşımıza çıkıyor. Bir karşılaşma, bilgi paylaşma ve piyasa güçlerinden bağımsız kalan öğrenme ve yenilenme alanları olarak Okullar kavramı önemseniyor ve öne çıkarılıyor, serginin bütününe entegre ediliyor. 

uluslararası sergi: grotesk ve karnavalesk bir boyut 

Bu arada uluslararası sergiyle vurgulu hâle gelen, karnaval koreografilerinden ve Afro-Atlantik buluşmalarından esinlenen geçit töreni motifi; kalabalığa katılmanın, gözlemlemekten ziyade, gerekli ve ima edilen bir unsur olduğu dinamik bir mekânsal dili ifade eder. Hiyerarşileri askıya alıp altüst edebilen bu karnavalesk boyutta, birçok sanatsal uygulama arşivlere ve kanonlara meydan okur, yerleşik sembolleri yeniden yorumlar ve tarih ötesi, spekülatif veya titiz yaklaşımlarla baskın anlatıları gizemden arındırır. **

Plantasyon, sömürge yerleşimi, çevresel felaket ve jeolojik hafıza gibi temalar, sismik olaylar ve izleriyle radikal ve özgürleştirici yöntemlerle yüzleşen diğer eserleri de kapsar. Aynı zamanda, kısıtlama koşulları altında doğan kendi kendine yeterlilik alanları olan bahçe ve avlular, hem gerçek hem de metaforik olarak dinlenme, yeniden bağlantı kurma ve insan dışı yaşam biçimleriyle etkileşim kurma yerleri haline gelir. Sergi, nihayetinde ansiklopedik dürtüden geri adım atarak dinlenmeye, tefekküre ve derin dinlemeye yer açma olasılığını yansıtır. Performanslarla birlikte duyusal enstalasyonlar, ziyaretçileri yavaşlamaya ve deneyim tarafından dönüştürülmelerine izin vermeye davet ederek, hayal kurmayı ve büyülenmeyi teşvik eder. Stüdyoları, avluları ve öğrenme alanlarını çağrıştıran vahalarıyla In Minor Keys, insanlığın çok boyutlu yönlerine dair işbirliğini, cömertliği ve güveni bir araya getiren bir proje ruhunun özgürlüğünü aktarır