Koyo Kouoh’un küratörlüğünde, In Minor Keys başlığı altında ve öngörülmüş bir programa göre gerçekleştirilen Venedik Bienali 61. Uluslararası Sanat Sergisi, kimlik meseleleri, toplumsal eşitsizlikler ve kültürel sembollere odaklanıyor. Belirlenen tematik çerçeve doğrultusunda, kendini ifade eden önermelerin yanı sıra söylem düzeyinde farklılaşan yönelimleri de kapsıyor. Böylece, olanaklı öngörülmüş bir ortak dil etrafında kümelenen, birlikte inşa edilen içsel bir şimdiyi analiz ediyor. 

Dolayısıyla burada; siyah coğrafyalarla ilişkili, hegemonik anlatılar ve güvencesizlik söylemleri bağlamında netleşen ve sanatsal dilin bir nevi bükülmesiyle geleneksel mirası yeniden tanımlayan, şizoid bir minor fark yapılanmasının tüm aralıklara sızdığı büyük bir düzenleme karşımızda. Arsenale’de dokuma ve tekstil ürünlerinden, etnografik nesne düzenlemelerinden ve çeşitlilik içeren çok anlamlı yapılanmalardan oluşan bu ortam, ayrıca iç içe geçen kimlik sorunları ve kültürel aidiyetlerin yeniden harmanlandığı bir deneyim alanına dönüşmüş durumda. Psikolojik ve sosyo-politik direnç mekanizmalarına dönüşen bu travmatik anlatıların, ekonomik eşitsizlik ve toplumsal adalet yoksunluğunu protesto eden ve özgürleştirici birer dinamik unsur olarak öne çıktıkları da görülmekte.  İzleyenle uzlaşımsal ilişkiler kurmaya çalışan; cinsellik, doğa, çevre, yerel bağlantılar ve kültürel etkilerden beslenen yaklaşımların, tuhaf bir cisimsellik gösterisiyle enstalatif işlere dönüştüğünü yine bu kapsamda vurgulamak gerekir. 

şimdiyi sarsan kırılgan şekillenmeler

Koyo Kouoh; açıkça görüldüğü üzere; Afrikalı, Latin Amerikalı ve Asyalı kadın sanatçılara ve anlatılara öncelikli olarak yer vermektedir. Böylece, post-kolonyal düzende şimdiyi sarsan ve kırılgan şekillenmelere neden olan bir eğreti bir dünya düzenine dair, bu alanı bütünleyen bir harita oluşturulmaktadır sanki. Kouoh’un, siyah coğrafyalara yönelen bir depresif özdeşleşme haritasında kurduğu bu büyülü ve renkli bütünlükten yayılan aura, toplumsal bir diyalog çağrısı ya da arayışı içindedir.

Hiç kuşku yoktur ki; Kouoh’un hazırladığı metinsel yönergeler, bilinçli bir şekilde bir yandan sosyo-kültürel gerginliklerin yarattığı hasarlı ruhsal dünyaların tamirine yönelirken diğer yandan ise, şiddetli bir görsel dil karmaşasını içinde biçimlenen yeni dil ve ifade modellerinin, bağımsız performansların ortaya çıkmasını istemektedir. Bu bağlamda vurguladığı minör etkileşimler yoluyla; yoksunluk, yaralanabilirlik, kimlik erozyonları üzerinden yayılan baskı politikalarının sorgulandığı ve sanatçı-aktivist direnişlerinin deneyimlendiği bir alana ulaşılmaktadır. İlişkisel birer özdeşleşme hâline dönüşen sanatsal pratiklerin ve inisiyatiflerin; burada, trajik bir şimdide yaşanmakta olan eşitliksizlerin etkilerini gidermeye yönelik sistematik bir ihlâl ve çığlığa dönüştüğü ya da bağımsız, sınırsız ve ayrıksı bir kümelenme yarattığı ortadadır. Bu bütüncül imgelem vasıtasıyla yeni kavramsal sapmalar, derin ve dinamik sanat pratikleriyle kesişen öznel duyumsamalar adeta analiz edilmektedir  

bir ihlâl serüvenine dönüşen sanatçı pratikleri

Merkez Pavyonun sıkışık düzeninin, kültürel semboller ve benzeri maddi unsurlarla ayrıksı bir dil bütünlüğü yaratarak hareket özgürlüğünün alanını genişlettiğinden şüphe yoktur. Bu doğrultuda Kouoh’un temel önerilerine paralel bir çizgide, günlük yaşama hükmeden kültürel pratiklerin, ayrıca kimlik, aidiyet ve yerinden edilme gibi hususların bu kolektif düzleme tutunarak sanatsal bir ihlâl serüvenine dönüşmesi önemlidir. 

Bu bağlamda, yüceltme ve sembolleştirme eğilimleri üzerinden anlamın saf hâllerine ulaşan In Minor Keys, sanki bir başkalaşımı önceleyen depresif bir enerjiden gücünü almaktadır. Özellikle dokuma ve tekstil ağırlıklı işlerde duyumsanan tuhaf kırılmalarla şekillenen ve esasen tüm yüzey kalıntılarını sürükleyerek şeylerin gerçekliğine nüfuz eden, ve minör tonları sanatsal anlamda görünür kılan fantazmatik bir çaba olduğunu söylemek gerekir.