anlatımcı ve deneysel bir biçimlendirme 

Nilbar Güreş, içinde bulunduğumuz toplumsal hayatı radikal söylemlerle sarsan, hegemonik bakışlara direnen bir yaklaşıma sahiptir. Basitleştirilmiş bir dille kurduğu arınmış bir mikro evrende, hatıra ve hafıza aralığında biçimlediği sahneler, yitirilmiş bir hayata dair kopuş ve kayboluş hikâyeleriyle doludur. 

Nilbar Güreş, göç olgusunun belirlediği bir kimlik algısı ve aidiyet tartışması üzerinde, dokunaklı ve ilişkisel bir zeminde hareket eder. Kayboluş ve varoluş sürecinin yakıcı gerçekliğini anlatır. İhlâlci ve/fakat incinebilir duyarlık arasında gelişen jest ve tepkilerle çeşitlenen son derece öznel dünyayı karşımıza çıkarır. Dolayısıyla burada; etnik ve ekolojik imgelerle çağrışımlı kalabalık bir ortam yaratır. Karmaşıklaşan bir temsil stratejisi üzerinden, mitolojik ve muğlak bir şekillendirme esasıyla ilerleyen ve bütünsellik arz eden yaratıcı bir süreklilik içine girer. 

O yüzden Güreş’in sergileri, tek bir yapıt ya da düzenleme olarak okunabilir. Parçalı bir sahneleme mantığına dönüşen imgelem, simgeleştirme esaslı nesne üretimi, tuhaf ve oyunsu biçimleme gibi hususlar, zaten bu dil-görüntü bütünlüğünü kolayca tesis etmektedir. Bu durumun en iyi örneklerinden biri sanatçının Kadife Bakış (2025-2026 ) adlı son solo sergisidir. 

katmanlı ve melez bütünlükle ima edilen bir tasvir 

Kadife Bakış’ta açıkça görüleceği üzere, Güreş’in imgelemi; gerçeküstücü bir nitelemeyle tuhaflaşmakta, duygusal bağlamda başkalaşan eylem-süreç hadisesi hâline gelmektedir. 2025 tarihli bir iş olan Monstera bu bağlamda, yabansı fakat ürkütücü olmayan bir simgeleştirici özenin; mizahî bakışla, belirsiz ve melezleştirici bir eylemin ürünüdür. Nitekim, yaralı beden tipolojisi dolayımında burada elde edilen akışkan biçimsellikle, giderek sıradışı görünen ve queer’leşen bir düşünsel alan yaratır kendine. Keza 2025 tarihli Medusa’da, yine mitolojik bağlantılarda ima edilen cinsiyetçi söylem ile taciz anlatılarına yönelik simgesel ve uyarıcı bir kompozisyon çıkar karşımıza. Palmiye ağacının fallik bedeni üzerinde çoğalan, cinsellik ve mizâh arasında gezinen pek çok yorum, denge ve dayanışmanın kırılgan biçimi halinde kullanılır burada. 

Görünen o ki Nilbar Güreş, mevcut dünya tasavvurunu ağırlıklı olarak renkli kumaş parçaları tekstil unsurlarıyla bütünler, katmanlar ve veya zenginleştirir. Malzeme duyarlılığına atıflı bu tercih, aynı zamanda etnografik bağlantıları ve simgelerin sürekliliği bağlamında gerçekleşen bir mistisizm temsilini olanaklı kılar. Özellikle renkli giysi parçaları, örgüler, yorgansı kabarık örüntüler ve diğer hazır tekstil unsurlarının bir aradalığında oluşan görkemli bir bütünlük söz konusudur. Tıpkı Mayzu isimli ağaç tasavvurunda görüldüğü gibi… Bu parçalı-atık malzeme paradoksu, her unsurun kendi işlevsel tarihi ve kültürüne de çağrışım yapan katmanlı ve melez bütünlükle ima edilen bir tasvirdir adeta.

Nilbar Güreş, Kadife Bakış’ı karakterize eden anlatımcı ve deneysel biçimlendirme yaklaşımıyla, metaforik dil ve abartma teknikleriyle hareket ederek; duyarlı ve gerçekçi bakışıyla çelişen geçici ve güvensiz bir ritim tutturmaktadır aslında. Sanki, cinsellikle alâkalı rüya sahnelerini andıran, eşzamanlı bir biçimde kolektif hafızaya yaslanan, kimlik ve aidiyet kavrayışının ürünleri olarak bilinen bir yumuşama ve esneme içindedir. Ve tam da bu esnada, inşa edilen belirsiz ve soyut düzleme rağmen derinleşen bir zeminde duygusal bir akışa bırakmaktadır kendini…