Do Ho Suh’un uzun yıllar boyunca deneyimlediği, kırılgan mimari unsurları bir araya getirdiği bu tasarımsal ve şiirsel düzlem; mekânsal boyutta odaklanılan sıradan şeylerle de kendini bütünler. Özellikle eşya düzenini oluşturan nesnelerin (radyatör, küvet, klozet, lavabo, duş kabini ve dolap gibi) gündelik yaşamla olan bağlarını ve tuhaf çelişkilerini yansıtır. Dahası; yapıbozumcu bir mantıkla şeyleri-nesneleri yerlerinden sıyırarak, fiziksel olarak kavranabilir, fetişleşen ama dokunulabilir nesneler üzerinden gerçekleşen tuhaf bir işbirliğine zorlar. Örneğin radyatörün, günlük yaşamda hiç de görmeye alışık olmadığımız düzeni, renkli naylon ipler aracılığıyla daha çekici bir hâle gelir. Radyatörün gizemli tülün ardına saklanan el değmemiş görüntüsü, yarattığı mesafe oyunuyla girift bir romantik nesneye dönüşür. Pembe renkli radyatör; fetişleşen bu görüntüsüyle, zarif bir şeffalık içinde kimliğe bürünmüş ve duygularını sergileyen yalnız bir yaşam formu gibidir. Sanki bu şekilde, sanatsal dile çevirilebilir olan her şey, sanatçı tarafından önce hassas tüllerin aralıklarından süzülmeli, anıların sıkıştığı ve zamanın hızlıca katmanlaştığı kendi hikâyesini kurmalıdır. Aslında, evi bütünleyen ve işlevlerinden soyutlanarak heykelsi bir görünüme kavuşturulan bu nesnelerin, dışavurulan ve bastırılan zamanın gizemli hafıza eklentileri ve mekânsal aidiyetin sembolleri olarak bu hikâyelere sağladığı katkı ortadadır. GY